Avond over Normaal in ’t Witte Peerd in Nieuwleusen

Eucalypta Winterswijk
Dolf schreef meerdere boeken over Normaal. Tijdens zijn studie aan de Sociale Academie in de jaren zeventig leerde hij Jan Manschot, de eerste drummer van Normaal kennen. “Vanaf het begin in ’75 ben ik bij de band betrokken. Destijds was ik ook actief bij het jongerencentrum Eucalypta in Winterswijk. We hadden daar een van de eerste optredens van Normaal.

Hemelvaartsdag Lochem
En op die beruchte Hemelvaartsdag in Lochem was ik ook van de partij. Het sidderde en trilde door het publiek toen Bennie Jolink in het dialect begon te zingen: ‘Ik zat laatst te schijten op de plee’. ‘Drieteri-je Blues’. Direct dacht ik: ‘Dit is iets’. Ik zag het als een aardverschuiving in de muziek. Vanaf het prille begin vond ik Normaal verfrissend!” 

Chroniqueur
Ruesink was het grootste deel van zijn werkzame leven actief als dagbladjournalist. Daarvan was hij ruim vijftien jaar popverslaggever voor de GPD. Hij ontwikkelde zich min of meer tot huis chroniqueur van Normaal. “Ik raakte bij de band betrokken. Ging mee naar optredens, kwam in het stamcafé van de band. Ik was gefascineerd door het eigene, de verbondenheid met de streektaal en ook zeer zeker de cultuur rondom de band. De rituelen en gebruiken van de Anhangers. Wie zijn die mensen, wat doen ze? Ik heb 25 jaar heel veel over de band geschreven, maar de laatste 25 jaar vooral over het sociaal-culturele aspect van de band. Ik ontdekte plekken waar mensen hetzelfde voelden als in de Achterhoek: een bepaald gevoel van achterstelling, of beter gezegd: ‘Wij zijn er ook en we laten niet over ons heen walsen door de mensen uit de Randstad met een grote bek’. Neem Salland, De Peel, maar ook Oost-Groningen. Daar is dat sentiment heel erg aanwezig. Je ziet dat bij optredens van Normaal ook vaak terug. Fans met T-shirts en petten van hun plaats of streek van herkomst. Dat zie je bij een band als de Golden Earring niet. Normaal had in de kleinste dorpen altijd het grootste succes.”

Geheimtaal
Zijn nieuwste boek ‘De Schatkamer van Normaal’ biedt een overzicht van alle optredens van Normaal in Nederland en daarbuiten. Voor zover bekend dan, want in de beginjaren was de administratie van de band, zoals Dolf het zegt, een puinhoop. “Ik heb alle provincies van Nederland onder de loep genomen. Hoe vaak stond Normaal waar? En het draait ook om de concertposters. De geheimtaal die daar soms in stond. Bennie was een van de belangrijkste ontwerpers. Veel posters bevatten geheime boodschappen. In ’t Witte Peerd ga ik daar ook dieper op in! En natuurlijk besteed ik daar ook aandacht aan Salland met Dalfsen als middelpunt. Bennie Jolink noemde de Sallanders ooit ‘Het Saksische broedervolk van de Achterhoekers. Het dialect in Salland heeft ook dat iets zangerige van dat in de Achterhoek. Het Twents klinkt wat knauweriger en hoekiger.”

Immaterieel cultureel erfgoed
In zijn vorig jaar verschenen boek ‘Feesten als Wilde Beesten – 50 jaar Normaal’, waarin de culturele impact van de band en de fans van Normaal centraal stonden, hield Dolf al een pleidooi om het høken tot immaterieel cultureel erfgoed te benoemen. Als eerbetoon aan de uitbundige manier van feesten van de Anhangers. En inmiddels is dat allemaal in beweging. “Als dat kan met het vaandelzwaaien en carbid schieten moet dat ook kunnen met het høken. Ik heb het daarna met de Anhangers van Normaal besproken. Zij zagen er ook wel wat in en hebben het op zich genomen. Er ligt nu een aanvraag bij het KIEN, het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland. De formele procedure loopt!”